Interviews met kunstenaars en mooie mensen

De afgelopen acht jaar hebben veel boeiende mensen bij mij de Artist’s Way training gevolgd. Hoe gaat het nu met hen en wat hebben zij geleerd van de Artist’s Way? Hoe doe je dat, leven als een kunstenaar? Hebben ze nog tips?

Deel 1: Nynke Kuipers, illustrator, striptekenaar

In het eerste deel ga ik op bezoek bij Nynke Kuipers, mijn Artist’s Way-maatje van het eerste uur. In 1996 deden we samen de Artist’s Way. En nu nog is zij een inspirerend voorbeeld: iemand die mij helpt op ’t juiste pad te blijven.

‘Kinderachtig!’, dat is vaak het oordeel van mijn censor, mijn innerlijke criticus. Door de Artist’s Way besefte ik dat ik daarnaar luisterde, dat ik probeerde me aan te passen aan wat anderen van mijn werk dachten. En toen zei jij: ‘maak dan nu de meest kinderachtige tekening die je kunt maken.’ En dat was zo leuk om te doen, dat gaf me het plezier in mijn werk terug. De zwaarte valt dan weg.

En toen kwam het besef dat ik dat zelf bedacht heb, dat het niet kinderachtig mag zijn. Maar mijn werk is juist vol humor en licht. Als ik niet kinderachtig mag zijn, wordt mijn werk saai en braaf.

Kunst is spelen en onderzoeken

Als ik nu aan het werk ben, probeer ik niet na te denken, maar te onderzoeken. Niet meteen oordelen, ‘het is goed of slecht’ of ‘het lukt of het lukt niet’. Ik wil natuurlijk iets moois maken, maar dat is een zoektocht, mijn taak is doorgaan tot het klaar is. Ik zie het nu als spelen, spelenderwijs onderzoeken. Als ik in een bui ben waarin ik te veel oordeel, kan ik niet schilderen. Ik moet nieuwsgierig zijn. Dan vergeet ik ook alles om me heen.

Lees verder


Deel 2: Helga Kos, schilder

In deel twee zoek ik Helga Kos op in haar prachtige Atelier de Kraamkamer. Voor mij was Helga het voorbeeld van een kunstenaar die als vanzelfsprekend haar werk maakte. Tijdens de Artist’s Way training besefte ik dat het ook voor haar nog altijd een uitdaging is.
helga-kos-portrtet-400

Eigenlijk wilde ik altijd al schilderen. Maar ik ben opgeleid als vormgever en daarna heb ik jaren animatiefilms gemaakt. In die tijd schilderde ik naast mijn werk als filmmaker. Ik verdiende bakken met geld, maar had te weinig tijd om te schilderen. Toen heb ik een jaar vrij genomen en een atelier gehuurd. Maar het bleek niet zo makkelijk. Ik ben een terloops iemand. Sommige mensen produceren voortdurend, maar ik produceer in golven. Ik werkte vaak in een roes. Om in een roes te komen gebruikte ik vroeger drank of dan sliep ik twee nachten niet.

Later creëerde ik deadlines door tentoonstellingen af te spreken en dan in de laatste maanden onder grote druk alles maken. Dat lukte altijd wel, maar dat is slopend, daar ben ik ziek van geworden. Toen besloot ik: Ik wil niet meer onder druk werken.

Vrije wil

Onbewust denk je dat het bij anderen wel makkelijk gaat, dat het bij hen vanzelf loopt. Maar doordat je tijdens de Artist’s Way training een groep mensen volgt, zie je dat iedereen gedoe heeft. Gedoe hoort bij het leven. Het gaat erom hoe je daarmee omgaat. Ik heb geleerd om het recht in de ogen te kijken. Dat werkt.

Lees verder


Deel 3: Ingrid Hogewoning, gordijnspecialist

Voor deel drie reis ik naar Rijnsburg en bezoek Ingrid Hogewoning, eigenaar van de online gordijnwinkel ‘Boer en Bontig’ en moeder van drie kinderen (10, 8, 5 jaar). Ingrid deed de Artist’s Way training in 2010 en een jaar later de vervolgtraining Walking in this World. Zij is mij altijd bijgebleven als extreem vindingrijk als het gaat om tijd maken in uitdagende omstandigheden.

Voor mij was het een feest om iedere week naar Amsterdam te komen vanuit ons dorp. Dan ging ik lekker alleen ergens eten en daarna samen aan tafel, nieuwe mensen, inspiratie opdoen. Ik had in die tijd een ideaalbeeld van die Amsterdamse meiden op hun bakfiets, in hun King Louis jurkjes, daar keek ik tegenop. En toen zaten zij ineens bij mij op cursus en ze hadden dezelfde worsteling als ik. Er was ook een vrouw die twintig jaar ouder was dan ik en nog steeds nieuwe keuzes durfde te maken. Dat was zo’n verademing om te zien.

Maken voor je plezier

Ik had wel persoonlijke ontwikkelings-trainingen gevolgd. Heel boeiend, maar door de Artist’s Way kreeg ik weer plezier in het maken, dat was zo lekker. Vaak zag ik dingen en dan dacht ik: ‘dat zou ik ook kunnen maken’, maar ik deed het nooit. Pas tijdens de training ben ik weer achter de naaimachine gaan zitten en heb ik een werkplek op zolder gemaakt. Als de kinderen sliepen ’s avonds was ik moe en wilde ik eigenlijk voor de tv gaan hangen, maar dan ging ik eerst een half uur naar boven om te voelen of het me energie zou geven of dat ik echt te moe was. Meestal was het dan het eerste. Nu de kinderen groter zijn, zet ik ze zelf aan het werk naast me. Of ik neem de kleine momenten tussendoor. Als de één in bad zit en de ander is nog even aan het lezen, kan ik ondertussen een kussen maken.

Lees verder


Deel 4: Lian Aelmans, grafisch ontwerper

Voor deel vier bezoek ik de Werkwinkel +meer van ontwerper Lian Aelmans: een kleine lichte ruimte met mooi ontworpen producten in de Czaar Peterstraat in Amsterdam. Lian startte de winkel tijdens de Artist’s Way training in 2014 en ik was benieuwd: hoe gaat het nu ermee?

De werkwinkel +meer

De werkwinkel is echt mijn plek, het is een galerie en winkel in één, ik verkoop producten van ontwerpers die ik bewonder. Veel van deze producten zijn handgemaakt, de liefde van de maker is voelbaar. In mijn studio beneden de winkel werk ik zelf als ontwerper. Als er een klant binnenloopt maak ik altijd tijd, ook als ik een extreme deadline heb. Dat is soms lastig, maar ik vind die noodgedwongen pauzes ook fijn. Als freelancer ben je veel alleen en zit je soms lang in je eigen bubbel. Na een leuk gesprek gaan mensen geïnspireerd naar buiten, dat maakt mij blij. Het ontstaan van ontmoetingen en connecties, dat hoort ook bij de werkwinkel +meer.

Leren ‘nee’ zeggen

Tijdens de Artist’s Way training liet ik me nog sterk leiden door die constante stroom van mails met vragen en verzoekjes. Klanten wisten toen: Lian zegt altijd ‘ja’. Daar wilde ik vanaf. Ik ben weg gegaan uit Rotterdam, waar ik voor een groot bureau werkte, omdat het werk niet heel creatief was. Als ik als freelancer hetzelfde soort werk ga doen, dan klopt dat niet. Dus heb ik moeten leren om ‘nee’ te zeggen. De ochtendpagina’s hielpen me daarbij, dat deed ik elke dag, ook als ik daarvoor om zes moest opstaan. Het blijft natuurlijk een uitdaging. Ik wil alleen nog dingen wil doen die passen bij mijn niveau, die bijdragen aan mijn ontwikkeling als ontwerper. Dat vind ik spannend om te zeggen, mijn innerlijke criticus vindt dat arrogant, maar ik wil werk doen waar ik energie van krijg.

Lees verder


Deel 5: Frank van Gijtenbeek, televisieredacteur en schrijver

Voor deel vijf bezoek ik Frank van Gijtenbeek, de vent die schrijven kent. ‘Geef me een pen en notitieblokje en deze man is gelukkig’, zegt hij over zichzelf. Hij deed de Artist’s Way en de vervolgtraining Walking in this World en schrijft nog bijna dagelijks zijn ochtendpagina’s.

Als jongen van 14 zat ik vol ideeën en energie, ik maakte altijd krantjes voor vrienden en familie en radioprogramma’s die ik opnam op cassettebandjes met allerlei zelfverzonnen rubrieken. Toen we tijdens de Artist’s Way een brief schreven vanuit ons jongere zelf, nam ineens die veertienjarige het woord. Hij bracht me weer in contact met mijn speelsheid en levendigheid. Ook dook hij daarna regelmatig op in mijn ochtendpagina’s. Hij gaf me inspiratie en spoorde me aan om nieuwe dingen te proberen, om risico’s te nemen.

Goud

Ochtendpagina’s zijn goud voor mij. Ik weet nog dat ik ervoor het eerst mee begon, daar kreeg ik zo veel energie van. En nu nog: het geeft me ruimte, inzichten, ik kan gewoon lekker dingen van me afschrijven. Het heeft zo veel functies. Ik sta er echt vroeg voor op, want als ik het niet doe, dan mis ik het, dan ben ik onrustiger in mijn hoofd. Lees verder


Deel 6: Astrid Poot, professioneel maker

Voor deel zes bezoek ik Astrid Poot, creatief directeur van Familie van Fonk en oprichter/voorzitter van Stichting Lekkersamenklooien. Zij volgde de Artist’s Way in 2011 en de vervolgtraining Walking in this World in 2012.

Wat mij al heel lang bezig houdt, is hoe creativiteit werkt en hoe ik mensen tot creatief werk aanzet. Eigenlijk gaat alles wat ik doe daar over. Dus ik dacht dat ik misschien van de Artist’s Way wat interessante trucjes kon leren om toe te passen

in mijn eigen werk. Zo kwam ik naar de introductiemiddag over de Artist’s Way. We gingen een brief aan onszelf schrijven als 80 jarige. Ik vond het waanzinnig dat je met zo’n eenvoudige opdracht totaal anders naar jezelf kunt kijken. Ik krijg er nu nog kippenvel van.

Liefdevol uitgelachen

Tijdens de Artist’s Way training worstelde met het idee: ‘ik ben zo druk, ik doe zo veel, dat is niet goed, ik moet rustiger worden.’ Dus ging ik heel hard proberen rustiger te worden, wat natuurlijk niet lukte. Toen ik dat vertelde, werd ik door jullie liefdevol uitgelachen, maar wel keihard. Dat was bevrijdend. Want rustig worden, dat past gewoon niet bij mij. Op dat moment besloot ik om gewoon nog meer te gaan doen, nog sneller en harder. Ik fietste fluitend naar huis.

Lees verder

 


Deel 7: Martine Stam, eigenaar kinderdagverblijf

Voor deel zeven bezoek ik Martine Stam, mede eigenaar van kinderdagverblijf Klein Lab in Amsterdam Noord. Ze deed de Artist’s Way training in 2011 en een korte vervolgtraining in 2016.

Energie

In de tijd dat ik de Artist’s Way volgde, was ik aan het herstellen van een burn-out. Mijn werk als project manager had me opgebrand. Ik probeerde me aan te passen aan een bedrijfscultuur waar ik gewoon niet in paste. Als je dan thuis zit ben je niet alleen doodmoe, maar voel je je ook nog afgewezen en buitengesloten.

De training gaf me het gevoel weer ergens bij te horen en het was even iets anders dan de psycholoog of de fysiotherapeut. Het is lichtvoetig en geeft moed om weer kleine stappen te zetten. En het werkt relativerend om de verhalen van anderen te horen, want zij hebben dezelfde shit, maar dan anders.

Als je een burn-out hebt, heb je geen energie en heb je nergens zin in. Ik weet nog dat we een lijst moesten maken van twintig dingen die we graag deden, en ik dacht: ‘ik weet er niet eens één’. Maar als je begint, komt er toch van alles. Alleen al het gevoel dat je iets graag zou willen doen, geeft je weer een beetje energie.

Ruimte innemen

Ik was zwanger in die tijd van mijn eerste kind en we waren ons huis aan het verbouwen. We leefden tussen de dozen. Alles kwam tegelijk. Het werkt goed om dan te mogen mopperen op papier, dan hoef je het ook niet bij anderen kwijt. En soms word je zo moe van je eigen gemopper, dan ga je actie ondernemen. Ik ben in die tijd gestart met mijn eigen kinderdagverblijf. Ik wilde me gewoon niet meer voortdurend aanpassen aan wat anderen verwachten, dat kost te veel energie en levensvreugde.

Lees verder

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren